“سال‌های زیادی از عمرم صرفِ جنگیدن شد. جنگ با کلماتی که در گلویم گیر می‌کردند و صدایی که شبیه دیگران نبود. فکر می‌کردم اگر ساکت بمانم، امن‌ترم. فکر می‌کردم لکنت، دیواری است که باید خرابش کنم تا “لایق” حرف زدن باشم.

اما نقطه عطف زندگی من، لحظه‌ی “شکست دادنِ لکنت” نبود؛ لحظه‌ی “پذیرفتنِ آن” بود. روزی که فهمیدم نقص‌های ما، بخش‌های طردشدنی وجودمان نیستند، بلکه دقیقا همان‌جایی هستند که نور از آنجا وارد می‌شود.

امروز، پادکست می‌سازم و در مجموعه‌های «دست‌خط» و «رودا» تسهیل‌گری می‌کنم، نه برای اینکه راهکاری جادویی بدهم؛ بلکه برای اینکه کنار هم تمرین کنیم چطور با تمام ترس‌ها، لرزش‌ها و نقص‌هایمان، خودِ واقعی‌مان را زندگی کنیم و صدایی که سال‌ها حبس شده را آزاد کنیم.”