برای تو

همه‌مون عاشق اون لحظه‌های بزرگ و خاصیم؛ همون لحظه‌هایی که انگار همه‌چی جفت‌وجور شده و داریم نتیجه می‌گیریم. ولی راستش زندگی واقعی اون بیرون نیست. زندگی دقیقاً لابلای همین کارای کوچیک و تکراری هر روزمونه. زندگی همون‌جاست که پشت ترافیک کلافه‌ای و گوشیت زنگ می‌خوره، یا وقتی که کلی زور می‌زنی یه عادت رو عوض کنی ولی باز خراب میشه. حرفم توی این فایل همینه: روزایی که اون شور و شوقِ اولِ مسیر فروکش کرده و فقط خستگی مونده، دقیقاً همون‌جا زندگی جریان داره. می‌دونی؟ قهرمان بودن همیشه به معنی کارای عجیب‌وغریب نیست. گاهی قهرمان بودن یعنی فقط «ادامه دادن». یعنی وفادار موندن به راهی که شروع کردی، حتی وقتی دیگه هیچ زرق‌وبرقی نداره و فقط گرد و غبار می‌بینی. اگه امروز حس می‌کنی قدم‌هات کوچیکه یا دیده نمیشی، نترس. قرار نیست حتماً به یه نقطه دور برسی تا ارزشمند باشی؛ ارزش تو همین الانه. همین که وسط این همه سختی هنوز داری راه میری و جا نزدی، یعنی خودِ زندگی. بدون اینکه بخوای وعده‌های گنده برای فردا به خودت بدی، همین که امروزو با همه بالا و پایینش هستی، کافیه

ویژگی ها:

• زندگی تو لحظه‌های بزرگ نیست، لابلای همین روزمرگی‌هاست.
• قهرمانی یعنی وقتی ذوقت کم شد، باز هم ادامه بدی.
• ارزشت به مقصد نیست، به همین راه رفتنته.
• گاهی فقط «بودن» با همه خستگی‌ها، یعنی برنده بودن.
• وفاداری به مسیر مهم‌تر از هیجانِ شروع کردنه.
• بی‌خیالِ وعده‌های فردا، بچسب به زندگیِ امروز.